جنس تریکوموناس شامل تاژکدارانی است که دارای ۳-۵ تاژک قدامی،۱ غشا مواج،یک اگزوستیل و معمولا یک سیتوستوم هستند.تریکوموناد ها با انتشار وسیع خود تقریبا تمام پستانداران نزدیک به انسان را آلوده میکنند سه گونه انسانی تریکوموناد ها شامل:تریکوموناس واژینالس در واژن،تریکوموناس هومی نیس در روده و تریکوموناس تناکس در دهان.

تریکوموناس واژینالس بزرگترین و قویترین تریکومونادها تنها انگل بیماری زای این گروه است.

نام بیماری: واژینیت تریکومونادی،اورتریت،پروستاتو ویزیکولیت

تریکوموناس واژینالس تاژکدار قلابی شکلی است که اندازه آن در نمونه تازه ۱۵-۱۸ میکرون میباشد. کیست این انگل مشاهده نشده است. محل زندگی آن در زنان واژن و در مردان مجرای ادراری،اپیدیدیم و پروستات است. این انگل ممکن است ایجاد کننده اورتریت غیر اختصاصی شود.دکستروز و مالتوز و سایر کربوهیدرات ها باعث تحریک رشد این انگل میشوند.تولید مثل انگل از طریق تقسیم دوتایی طولی و تقسیم میتوز هسته میباشد. تروفوزوئیت آن یکی از مقاوم ترین تک یاخته های انگلی است. در PH کمتر از ۹/۴ تروفوزوئیت حیات خود را از دست میدهد. در ترشحات طبیعی واژن که محیط اسیدی است قادر به زندگی نمی باشند.

راه های انتقال: مقاربت جنسی به ویژه با مردان آلوده بدون علامت مهمترین راه انتقال انگل میباشد. این انگل در دختران باکره نیز دیده میشود و به نظر میرسد تماس مستقیم با زنان آلوده و وسایل بهداشتی و توالت فرنگی در انتقال عفونت سهیم هستند.

درمان:موثرترین دارو برای درمان تریکومونازیس در هر دو جنس،مترونیدازول میباشد ولی به علت خواص کارسینوژنیک و جهش زایی دارو به جز موارد بسیار شدید و یا مواردی که با راه های دیگر قابل درمان نیست دارو مصرف نشود.دارو های دیگر برای درمان بیماری شامل: پیکرات نقره،فورازولیدون و یدوهیدروکسی کین میباشد.

بازگرداندن حالت اسیدی واژن با دوش سرکه (۳۰ گرم سرکه برای هر لیتر آب) به صورت متناوب عفونت ها خفیف را کنترل میکند.